De nemaje Boha

Ljudy — social′ni istoty. Isnuvannja suspil′stva nemožlyve bez spivpraci, rozuminnja ta dotrymannja spravedlyvosti. Ta čy isnuje ce vse poza sociumom, koly ljudyna opynjajet′sja na meži žyttja ta smerti? Dovedena do vidčaju ukraïnka z velykoju sumoju hrošej, jaka ihnoruje dzvinky vid čolovika. Rosijanyn-pilot, jakyj namahajet′sja pryborkaty aerofobiju pislja zahybeli kochanky v katastrofi rejsu MH17. Najvidomišyj polityk Bavariï na pikovi kar’jery, jakyj nenavydyt′ svoju robotu. Hravec′ amerykans′koï Nacional′noï futbol′noï lihy, žyttja jakoho rozvalylosja pislja odnoho nevdaloho rozihrašu. Tajemnyj paps′kyj kardynal, jakyj prjamuje do kraïny, de oficijno ne isnuje Katolyc′koï cerkvy... Neznajomci z riznymy doljamy. JEdyne spil′ne dlja nych — rejs 341, i vin vede do najbil′šoho vyprobuvannja u ïchn′omu žytti. «De nemaje Boha» — novyj roman Kidruka — sproba zbahnuty, čy je vseredyni nas ščos′ take, ščo vtrymuje vid peretvorennja na zviriv u misci, de ne dije moral′, u misci, de nemaje Boha. _x000D_