Čorna pozemka

V Ukraïni vijna. Velyke misto pid postijnymy obstrilamy, rosijs′ki rakety rujnujut′ žytlovi budynky. Mobilizovani vyrušajut′ na front. Cyvil′ni chovajut′sja v metro i pidvalach, sydjat′ bez svitla, namahajut′sja vyžyty. A zasniženymy vulycjamy mete čorna pozemka, jaku nichto ne bačyt′. Zla, holodna čorna pozemka. Nichto? Dechto vse-taky bačyt′. Žyvych treba rjatuvaty. Ale, jak z’jasovujet′sja, rjatuvaty potribno ne til′ky žyvych. Čorna pozemka i meškanci, jaki voleju doli opynylysja poruč iz žyvymy, zvedut′ razom seržanta policiï Romana Holosija i chlopčyka Valerku, dvoch nezvyčajnych ljudej — i z c′oho momentu počnet′sja ïchnja spil′na istorija, točniše, dvanadcjat′ istorij cijeï knyžky. Roman «Čorna pozemka» buv napysanyj Dmytrom Hromovym i Olehom Ladyžens′kym u 2023-mu roci, z sičnja po lystopad — krok za krokom, hlava za hlavoju, pid akompanement syren povitrjanoï tryvohy..