Donbas: apartamenty dlja molodjat u hoteli «Vijna»

«Donec′k – take ž misto, jak i vsi inši, jakščo ne vrachovuvaty vijny v peredmistjach, porožneči na vulycjach i strachu v holovach ljudej». Čotyrnadcjatyričnym pidlitkom Mamuka opynyvsja u vyri vijny v Hruziï, a čerez bahato rokiv prybuv na front na Donbasi, de cilyv z avtomata u rosijs′kych vijs′kovych, byvsja z nymy v rukopašnomu boju ta vidstežuvav ïchni pozyciï pered postrilom iz minometa. Po inšyj bik vid liniï frontu zločynec′ JUra dolučyvsja do lav prorosijs′kych bojovykiv. A Liza, jaka meškala v peredmisti Luhans′ka, zalyšyla svij dim na kil′ka tyžniv, ščoby buty podali vid atak separatystiv. Vona ne pidozrjuvala, ščo bil′še tudy ne povernet′sja. Tomaš Forro rozpovidaje pro vijnu na Donbasi iz samoho oserdja konfliktu. Vin rozmovljaje z ljud′my po obydva boky frontu, neodnorazovo ryzykuje žyttjam i potaj pronykaje tudy, kudy ne zahljadav žoden žurnalist. Vin gruntovno opysuje polityčnu sytuaciju na schodi Ukraïny ta rosijs′ku taktyku hibrydnoï vijny, v jakij tradycijni boï zmišano z dijamy nerehuljarnych formuvan′, a fakty – iz propahandoju. Joho analityčni rozdumy nerozryvno pov’jazani z istorijamy ljudej, dlja jakych vijna ta ïï naslidky je boljučym povsjakdennjam. Velyka polityka pereplitajet′sja tut iz maloju, a doli vojakiv – iz doljamy zvyčajnych simej, jaki v c′omu konflikti vtratyly vse, ščo maly.