Prokljate nebo

Seredina XVII stolіttja. Kiїvčšina. U selі mіrilom us′ogo є fіzična pracja, bud′-jaka іnakšіst′ vvažaєt′sja chiboju. Tomu mati namagaєt′sja pozbutisja Єvki čše nemovljam. Ale stosovno maloї dolja maє svoї plani. Dіvčinka viživaє і potrapljaє služiti v maєtok pana. U neї dar — schil′nіst′ do astronomії. Vona bukval′no čitaє nebo, jak rozgornutu knižku. Ale nezabarom u žittі Єvki z’javljaєt′sja pans′kij včitel′ Orest. Potaj odruživšis′, molodjata vtіkajut′ do Kiєva. Teper na dіvčinu čekaє dovgij šljach viprobuvan′ ta spokuti. CHto zališit′sja poruč, a chto zradit′? І čšo skažut′ zorі tіj, jaka єdina vmіє їch čitati?..